Kuferek skarbów
Nauczyciel wyciąga z kuferka zgromadzone w nim przedmioty i pokazuje dzieciom. Zadaniem dzieci jest odgadnąć do czego służy każdy przedmiot. Następnie dzieci wymyślają inne zastosowanie znanych na co dzień przedmiotów.

Snuj się, snuj bajeczko

Nauczyciel wprowadza nastrój i zaczyna opowiadać wymyśloną bajkę np. dawno, dawno temu, za lasem, w maleńkiej chatce mieszkała dziewczynka… Kolejne dziecko opowiada dalej dodając jedno swoje zdanie itd. Na zakończenie dzieci podejmują próbę odtworzenia całej bajki. Mogą odegrać ją w formie dramy, scenki rodzajowej lub pantomimy.

Teatr małego aktora
Dzieci podzielone na kilka grup. Każda z grup otrzymuje zadanie do wykonania, a polega ono na wymyśleniu i przedstawieniu krótkiej historyjki na podany przez nauczyciela temat np. zakupy w sklepie, wizyta u lekarza itp. Grupy nie mogą się ze sobą kontaktować. Dla pełniejszego wyeksponowania granej roli mogą skorzystać z przygotowanych wcześniej przez nauczyciela rekwizytów. Następuje prezentacja poszczególnych grup, a pozostali uczestnicy odgadują miejsce akcji lub tytuł prezentowanej bajki czy opowieści.

Skarbnica
Zabawa polega na wymienianiu słów według określonych wymogów treściowych. Dzieci wymieniają rzeczy – obiekty np. tylko białe (śnieg, mąka, cukier itp.). Następnie nauczyciel dodaje kolejne kryterium: wymień rzeczy lub obiekty białe i miękkie itp. Nauczyciel może podawać różne kryterium w zależności od opracowywanej tematyki.

W krainie fantazji
Dzieci zastanawiają się, gdzie chciałyby się przenieść: w przeszłość lub w przyszłość. Nauczyciel podpowiada, że aby się tam przenieść, należy użyć swojej wyobraźni. Tam każde dziecko zobaczy siebie, co robi, kto tam jest, jak wygląda kraina, jak się tam czuje itp. Dzieci opowiadają o swojej krainie fantazji, mogą też przedstawić ją w formie plastycznej.

Podobieństwa i różnice
Dzieci dobierają się dwójkami i losują pojęcia przeciwstawne np. bogaty-biedny, wysoki-niski, słodki-kwaśny, wolny-szybki itp. Każda z par ma zaprezentować wylosowane pojęcie. Zadaniem pozostałych uczestników jest odgadnięcie, o jakie pojęcie chodziło.

Przedstawione zabawy rozwijają podstawowe operacje umysłowe myślenia twórczego. Dominują w nich metody poszukujące, ekspresyjne i praktyczne, najbardziej wyzwalające aktywność twórczą dziecka.

Bibliografia:

Źródło: http://www.interklasa.pl/portal/index/strony?mainSP=subjectpages&mainSRV=wprzedszk&methid=1586881345&page=subpage&article_id=320583&page_id=18734

Podaj kolejność
Za parawanem jest zgromadzonych kilka przedmiotów. Nauczyciel odsłania parawan, dzieci przyglądają się przedmiotom zapamiętując ich kolejność. Nauczyciel ponownie zasłania parawan a zadaniem dzieci jest wymienić przedmioty w kolejności. Utrudnieniem może być podanie koloru każdego z przedmiotów.

Co się zmieniło?
Dzieci siedzą w kole. Wybrane dziecko wychodzi z sali , a pozostałe dzieci zmieniają coś w swoim wyglądzie (kilkoro dzieci). Wybrane dziecko ma znaleźć różnice w wyglądzie dzieci.

Zapamiętaj
Dzieci siedzą w kole. Wybrane dziecko wykonuje jeden prosty ruch np. kiwa głową. Kolejne dziecko powtarza ruch kolegi i dodaje swój. Następne dziecko powtarza ruchy kolegów dodając swój ruch.Zabawę prowadzimy z niewielką ilością dzieci.

Wyliczanki
Człowiek może mieszkać w …….
Człowiek może siedzieć w ……
Narzędziem pracy człowieka jest …….

Dopasuj
Dzieci siedzą w kole i przyglądają się sobie. Jedno z dzieci stoi tyłem do środka koła. Nauczyciel wskazuje jedna osobę, którą wszyscy będą opisywać (wygląd zewnętrzny). Dziecko stojące tyłem ma odgadnąć, o kogo chodzi.

Bibliografia:

Źródło:  http://www.interklasa.pl/portal/index/strony?mainSP=subjectpages&mainSRV=wprzedszk&methid=984112034&page=subpage&article_id=320583&page_id=18733

Skojarzenia
Nauczyciel prezentuje dowolny obrazek pytając dzieci z czym im się kojarzy. Dzieci podają swoje skojarzenia lub tworzą rysunki np. Co kojarzy mi się z latem? Dzieci swoje skojarzenia mogą rysować w formie małych piktogramów dookoła obrazka wyjściowego.

Znana postać
Nauczyciel zaczyna opowieść opisując dzieciom znaną postać bajkową np. Kopciuszka. Podczas opowiadania za każdym razem dodaje jedno zdanie na temat tej postaci. Zadaniem dzieci jest jak najszybciej odgadnąć o jaką postać chodzi.

100 określeń
Dzieci próbują definiować znane przedmioty codziennego użytku. Jak myślicie, jak moglibyśmy nazwać stół? W odpowiedzi jedna z cech powinna być wyabstrahowana np. stół to olbrzym na szczudłach, to wielka deska na 4 nogach, to kolega ławy itp.

Wymień 5 przedmiotów
Dzieci ustawione w kole, przy dźwiękach muzyki podają sobie piłkę. Gdy muzyka umilknie dziecko, które jest w posiadaniu piłki losuje z czarodziejskiej kuli jedną z liter. Ma wymienić 5 przedmiotów zaczynających się na podana literę, a piłka krąży dalej po kole. Gdy piłka wróci do dziecka, a ono nie wymieni 5 przedmiotów daje fanta.

Magiczna plama
Każde dziecko otrzymuje kartkę, którą składa na połowę. Na jedną połowę kartki wyciska kilka kropel tuszu i przykłada druga połową dokładnie przyciskając. Po rozłożeniu kartki ma dwie identyczne plamy. Próbuje porównać z czym mu się plama kojarzy. Potem obrysowuje pisakiem wyobrażoną postać dorysowując inne charakterystyczne elementy postaci.

Magiczny przedmiot
W czarodziejskim woreczku znajduje się kilka przedmiotów trudnych do identyfikacji. Za pomocą dotyku dzieci mają odgadnąć nazwę przedmiotu i podać do czego on służy.

Bibliografia:

Źródło: http://www.interklasa.pl/portal/index/strony?mainSP=subjectpages&mainSRV=wprzedszk&methid=2092674551&page=subpage&article_id=320583&page_id=18732

Ucząc dzieci samodzielności w rozwiązywaniu zadań dydaktycznych wykorzystuję zabawy twórcze związane z doskonaleniem myślenia, a w szczególności takich jego cech jak: oryginalność, płynność, giętkość itp. Atrakcyjność zabaw tematycznych, badawczych czy poznawczych nie tylko rozwija zainteresowania dzieci, ale również podwyższa ich motywację, zdolności skojarzeniowe, rozwija koncentrację uwagi i pamięć. Rozwój tych procesów myślowych gwarantuje w przyszłości doskonały start do podjęcia nauki w szkole i powodzenia w nauce.
Oto kilka wybranych przykładów zabaw, które stymulują rozwój mowy, myślenia, wyobraźni, koncentrują uwagę i zdolności skojarzeniowe.

Zabawy rozwijające koncentrację uwagi

Słuchaj uważnie
Dzieci siedzą w kole. Kilkoro z dzieci jest wybraną postacią z opowiadania, które nauczyciel zaczyna opowiadać. Jeżeli dziecko rozpozna postać, którą prezentuje, obiega siedzące dzieci w kole i wraca na swoje miejsce. Nauczyciel stara się tak opowiadać, aby każde dziecko miało możliwość wystąpienia.

Pilot w samolocie
Nauczyciel wybiera dwoje dzieci. Jedno jest pilotem samolotu i ma zamknięte oczy, natomiast drugie odgrywa role kapitana wieży kontrolnej i za pomocą słów kieruje samolotem, aby bezpiecznie wylądował na lotnisku. Pilot musi maksymalnie się skoncentrować, poruszając samolot między ustawionymi na dywanie przeszkodami.

Kacper mówi wam
Nauczyciel wybiera jedno dziecko, które będzie Kacprem, a reszta dzieci będzie go naśladować. Przed pokazaniem kolejnej czynności Kacper wypowiada słowa: Kacper mówi wam np. klaśnijcie nad głową. Jeżeli Kacper nie poprzedzi czynności magicznymi słowami, wówczas dzieciom nie wolno go naśladować. Które z dzieci się pomyli odpada z gry.

Wprawki pantomimiczne
Zabawa wymaga ciszy i koncentracji uwagi. Nauczyciel zaprasza dzieci do inscenizowania różnych scenek rodzajowych, np. przechodzimy ostrożnie po oblodzonej kładce, wspinamy się na wysoką skałę, chodzimy po kamieniach, dekorujemy tort, omijamy kałuże itp.

Personifikacja
Nauczyciel wspólnie z dziećmi wybiera przedmiot znany dzieciom z życia codziennego np. krzesło i razem nadają mu jak najwięcej ludzkich cech. Nauczyciel naprowadza dzieci pytaniami: co krzesło robi, gdzie mieszka, kogo lubi, jak spędza czas, jak się zachowuje itp.

Kim jestem?
Dzieci losują kartoniki z różnymi postaciami np. żaby, króla, dziewczynki itp. Każde z dzieci ruchowo lub werbalnie przedstawia daną postać.

Bibliografia:

Źródło: http://www.interklasa.pl/portal/index/strony?mainSP=subjectpages&mainSRV=wprzedszk&methid=2026889053&page=subpage&article_id=320583&page_id=18731

Na pewno każdy z nas był kiedyś na coś tak zły, że chciał wybuchnąć… dzieci ciągle uczą się, jak radzić sobie z emocjami, dlatego czasami nie udaje im się powstrzymać złości. Mogą na przykład rzucić zabawkami lub uderzyć kolegę. Dlatego też stworzenie im okazji do odczytywania sygnałów niewerbalnych wysyłanych przez innych, a także prawidłowego rozpoznawania i nazywania własnych i cudzych emocji sprzyja rozwojowi ich zachowań prospołecznych. Daje im możliwość porównania postaci fikcyjnych, ich emocji oraz sposobów postępowania z własnymi doświadczeniami. Pozwala dzieciom wczuć się w sytuację innego człowieka i uczy ich umiejętności „skutecznego” porozumiewania się oraz nazywania i wyrażania uczuć. Sprzyja kształtowaniu osoby otwartej na świat i innych ludzi.

Cele ogólne:

Cele operacyjne:

Metody:

Pomoce dydaktyczne:

plansze z sylwetką dziewczynki, pluszowe zabawki, napisy, „buźki”, lusterka, „worek szczęścia”, papierowe twarze i serduszka itp

Przebieg zajęć

1. Powitanie
Powitanie metodą: Czuję się… i wspólnym okrzykiem „Cześć”
Dzieci wraz z nauczycielką stoją w kole, po kolei wysuwają przed siebie zaciśniętą pięść z kciukiem wysuniętym do góry, w bok lub w dół – w zależności od samopoczucia. Mówią: „Czuję się…”. Następnie wszyscy chwytają się za ręce i wyskakując w górę, krzyczą „cześć!”

2. Inscenizacja wiersza D. Gellner „Zły humorek”:
- odczytanie imienia głównej bohaterki (z planszy dzieci odczytują):

- dobieranie symboli wyrażających emocje (buźki) oraz nazw uczuć odpowiednio do prezentowanych fragmentów wiersza
- dzieci słuchają inscenizowanych przez nauczycielkę kolejnych fragmentów wiersza (z wykorzystaniem odpowiednich rekwizytów – pluszowych zwierząt, niebieskiej folii itp.), analizują ich treść, mówią o własnych doświadczeniach i dobierają pasującą do sytuacji „buźkę” i nazwę uczucia.

3. Zabawa przy muzyce „Ja jestem…”
Dzieci bawią się przy muzyce, tańczą, podskakują, wykorzystując kolorowe wstążki, apaszki i papierowe kapelusze. Na przerwę w muzyce wszyscy mówią: „ja” (tupnięcie prawą nogą) – „jestem” (tupnięcie lewą nogą”, a nauczycielka dodaje: „zły”. Dzieci niewerbalnie (mową ciała, gestem, mimiką) oraz werbalnie przedstawiają, jak się czują i zachowują, gdy są złe. Podczas następnych przerw ilustrują (pantomimicznie) radość, smutek, zdziwienie, strach, spokój.

4. Gra mimiczna z wykorzystaniem lusterek
Dzieci siedzą w kole na dywanie, każde z nich trzyma w rękach lusterko. Do każdego wypowiedzianego przez nauczycielkę zdania mają zrobić odpowiednią „minę”, wyrażającą ich uczucia i oglądają swoje miny w lusterku, np.
„Ewa dostała prezent od babci”
„Bartek zgubił swój ulubiony samochód”
„Za oknem pada zielony śnieg”
„Zobaczyłem groźnego, dużego psa” itp.

5. Zabawa „W kręgu” – ruch rozwijający (W. Sherborne)
Dzieci i nauczycielka improwizują – udają, że mieszają klej w dużym wiadrze, smarują nim dłonie i sklejają. Następnie nie puszczając sklejonych „dłoni”, siadają, klękają, kładą się na podłodze, przesuwają się na siedząco do tyłu, tworząc coraz większe koło, potem do przodu, jak najbliżej środka koła itp.

6. „Worek szczęścia” – burza mózgów
Nauczycielka odsłania umieszczoną na tablicy dużą sylwetkę czarodzieja z workiem, a dzieci odgadują kto to jest i co niesie. Następnie opowiada dzieciom, ze nie jest to zwykły worek, lecz jest to: umieszcza napis, a dzieci odczytują:
W-O-R-E-K S-Z-C-Z-Ę-Ś-C-I-A
Prosi dzieci, aby zamknęły oczy i wyobraziły sobie, że są bardzo dobrymi czarodziejami i mają worek szczęścia, który chciałyby podarować ludziom, aby byli szczęśliwi. Co włożą do tego worka? Po chwili zastanowienia dzieci wymieniają swoje propozycje i z pomocą nauczycielki zapisują lub rysują „w worku” odpowiednie symbole.

7. Masażyk
Dzieci dobierają się w pary. Na plecach kolegi lub koleżanki z pary „rysują” treść recytowanego przez nauczycielkę wierszyka. Następnie dzieci zamieniają się miejscami i powtarzają czynność:
Stolarz młotkiem stuka (stukanie pięścią)
Lekarz w plecy stuka (delikatne pukanie palcami)
Kucharz w garnku miesza (koliste ruchy płaską dłonią lub pięścią)
Praczka pranie wiesza (delikatne szczypanie)
Rolnik grabi siano (grabienie palcami obu rąk z góry na dół)
Muzyk gra co rano (naśladowanie ruchów pianisty)
I ja też pracuję (wskazanie na siebie)
Obrazek rysuję (dowolny rysunek palcami na plecach partnera)

8. Wyrażanie uczuć oraz swojego nastroju za pomocą rysunków (serduszka i kółka-twarze)
Dzieci siadają przy stolikach. Każde z nich otrzymuje duże serduszko z naklejonym w górnym rogu kółkiem-twarzą. Zadaniem dzieci jest przedstawienie na „twarzy” swojego nastroju (wykorzystanie kredek, plasteliny, kawałków wełny itp.) oraz narysowanie w serduszku tych, których kochają i ich podpisanie (w zależności od indywidualnych możliwości).

Źródło: http://eduseek.interklasa.pl/artykuly/artykul/ida/4586/

Postacie:
Mikroby (wirus, bakteria)
Dzieci czyścioszki
Kotki
Wiewiórki
Zajączki

Scena I

Wstęp muzyczny dowolny z nastrojem grozy, kurtyna wolno się podnosi.
Widać w tle brudny pokój.

Mikroby (razem):
My jesteśmy mikroby,
Roznosimy choroby,
Czaimy się skrycie,
Czyhamy na zdrowie,
Czyhamy nawet na życie!

Wirus:
Gdzie pani lubi mieszkać, pani Bakterio?

Bakteria:
Za brudnym paznokciem,
W nie wypranych kocach,
W kurzu na podłodze,
W niemytych owocach,
W pierwszych lepszych brudach,
Wszędzie, gdzie się uda.
A pan, panie Wirusie?

Wirus:
Ja zwłaszcza lubię Józia Niemyjka.
Czarne ma ręce, nogi i szyję.
Twarz ma od ucha brudną do ucha.
Uwielbiam takiego smolucha.

Bakteria:
A ja jeszcze na brudnym obrusie,
W nieumytych rękach,
Z daleka od wody!
Woda to udręka!

Wirus:
Tak, tak, zwłaszcza, jeśli z mydłem.

Bakteria:
Ach! Mydło obrzydłe.
Na myśl samą słabnę z trwogi.

Wirus:
Nie przesadzaj tak mój drogi!
Szczęściem dla nas wiele ludzi
Zbytnio myciem się nie trudzi.
Więc choroby kwitną zdrowo.

Razem:
Do ataku, marsz bojowo!
My jesteśmy mikroby,
Roznosimy choroby,
Czaimy się skrycie,
Czyhamy na zdrowie,
Czyhamy nawet na życie!

Muzyka głośniej.

Śpiewają piosenkę „Zarazki”.

Zarazki wszędzie się czają i chrapkę na ciebie mają.
Wszędzie się zarazki kryją, nawet na owocach żyją
I to ważne jest szalenie myj owoce przed jedzeniem.
Zarazki to takie są potworki bardzo wstrętne, wstrętne stworki.
Zarazki czają, czają się stale nie widać, nie widać ich wcale.
Zarazki to nasi są wrogowie znajda znajdą już będzie po tobie.
Zarazki trzeba pokonać szybko myjąc zawsze wszystko.

Scena II

Wchodzą dzieci czyścioszki z rekwizytami: ręcznikiem, miotłą, ścierką, wiadrem z wodą, łopatką na śmieci w rytm piosenki „Mydło lubi zabawę”.

Mydło lubi zabawę w chowanego pod wodą.
Każda taka zabawa jest wspaniałą przygodą.
Kiedy dobry ma humor to zamienia się w pianę,
A jak znajdzie gdzieś słomkę puszcza bańki mydlane.
Mydło wszystko umyje nawet uszy i szyję.
Mydło, mydło pachnące jak kwiatki na łące.

Dziecko I:
O, nieprawda!
Tupnął nogą.
Tu choroby nie zakwitną!
Na groźne choroby znamy różne sposoby.

Dzieci I i II:
Zaraz przepędzimy te mikroby, co roznoszą groźne choroby.

Dziecko II (otwiera okno):
Wpuścimy tu trochę słonka,
Niechaj zaświeci po różnych kątkach.

Dziecko III (z ręcznikiem):
U nas w przedszkolu każdy pamięta,
Że myć się trzeba nie tylko od święta,
W poniedziałki, wtorki, środy,
W każdy dzień tygodnia.
My się nie boimy wody, jeśli nawet chłodna.

Dziecko IV (z miotłą):
Na tom jest miotła,
Abym co dzień izbę zamiatała.
Na to mam nóżek trzysta,
Abym zamiotła do czysta.
Na to tu stoję w kątku,
Abym pilnowała porządku!

Dziecko V (ze ścierką i wiadrem):
U nas w przedszkolu każdy pamięta,
Że co dzień trzeba sprzątać.
Wycieramy wszystkie kurze,
I te małe i te duże,
Pucu, pucu, chlapu, chlapu,
I te małe i te duże.

Wszystkie dzieci czyścioszki sprzątają na tle wesołej muzyki.

Dzieci czyścioszki (razem dziecko III, IV, V):
Już kończymy sprzątanie,
Umyjemy się starannie.
Bo gdy czystość wkoło świeci,
Starsi zdrowi, zdrowe dzieci!

Scena III

W tle widać czysty pokój, wchodzi kotek, śpiewając piosenkę „Nie boje się mydła”.

Nie boję się mydła ani wody, bo częste mycie dodaje urody.
Nie boję się wanny i prysznica, bo czyste dziecko wszystkich zachwyca.
Kto jest brudas niech się wstydzi.
Brudna buzię każdy widzi.
Brudnych rączek nie ukryjesz.
Chyba że się często myjesz.
Chcę być zuchem, a nie leniem.
Myje rączki przed jedzeniem.
Rano wieczór kąpiel w wannie.
Żeby umyć się starannie.
Nie boję się mydła ani wody, bo częste mycie dodaje urody.
Nie boję się wanny i prysznica, bo czyste dziecko wszystkich zachwyca.

Kot I:
Co tak dzisiaj czysto w tym domu?
Ładnie ustawione butki.
Aj na pewno po kryjomu
Przyszły tutaj krasnoludki.

Kot II:
W takim domku jest wesoło,
Gdy porządki są wokoło.
Teraz mogę wypić mleka,
Tu, w miseczce na mnie czeka.

Słychać mlaskanie.

Kot I:
Mleko zimne, czy gorące byle gotowane.
Najzdrowsze pod słońcem.
Dla wszystkich wskazane – nie tylko dla kotów,
Dla dużych i małych,
Dla starszych i dzieci.

Koty (razem):
(śpiewają na melodię „Krakowiaka”)
Piję mleko zawsze,
Rano i wieczorem
I dlatego nigdy,
Kotek nie jest chory.

Nuci melodię „Krakowiaka” …na groźne choroby…

Zając I (wpada zatrwożony):
Gdzie choroby, gdzie mikroby?

Kot I:
Oj, zajączku nie ma ich, ja tylko tak śpiewałem.

Zając I:
My, zajączki, na groźne choroby znamy inne sposoby.

Podskokami wpadają jeszcze dwa zające.

Zające (śpiewają piosenkę „Szczotka, pasta…”, przy tej melodii gimnastykują się):
Szczotka, pasta, kubek, ciepła woda, tak się zaczyna zwykła przygoda.
Myję zęby, bo wiem dobrze o tym, kto ich nie myje ten ma kłopoty.
Żeby zdrowe zęby mieć, trzeba tylko chcieć.
Szczotko, szczotko, hej szczoteczko o, o, o, o
Zatańcz z nami, tańcz w kółeczko o, o, o, o
W lewo, w prawo, w prawo, w lewo o, o, o, o
Po jedzeniu kręć się żwawo o, o, o, o
Bo to bardzo ważna rzecz, żeby zdrowe zęby mieć.

Zając I:
Jestem zajączek, o! jaki tłusty,
Zjadłem co tylko listek kapusty.

Zając II:
A ja, kilka buraczków, jakiś selerek.

Zając III:
A ja, rzodkiewkę, marchew oraz koperek.

Wszystkie zające:
Zresztą poznajcie to z naszej miny,
Jak bardzo lubimy świeże jarzyny.

Zające śpiewają „Hopsa-sa, ram pam pam”.

Bo od jarzyn siłę mam.
Kto je sobie lekceważy,
Musi chodzić do lekarzy.

Wbiega wiewiórka.

Piosenka „Rude wiewiórki”

Jesteśmy wiewiórki, rude wiewiórki, mieszkamy sobie w lesie zielonym.
Oczka mamy czarne. kity rudopłowe, a jadamy głównie kefir i serki kremowe.
A kiedy dzień nadchodzi, dzień nadchodzi,
Pijemy szklankę mleka, szklankę mleka,
A nasze małe serca, małe serca
Bija nam radośnie bum tara ra bum.

Wiewiórka:
Ja nie chodzę do lekarzy,
Bo gimnastyki nie lekceważę.
Hop, hop skaczę po drzewach,
Hop, hop skaczę po drzewach.
I tu dam susa i tam gdzieś śmignę,
Że kosz orzechów teraz udźwignę.
Raz, dwa, trzy i cztery (wymachuje rękami)
I skłon i przysiad,
I skok w lewo i w prawo,
A teraz w przód, a teraz w tył.
Hop! Hop!

Wiewiórka II:
A ja jestem wiewióreczka mała,
Która się dentysty nigdy nie bała.
Szczotka, kubek, pasta, woda,
Moim zębom zdrowia i urody doda.

Chłopiec:
Na groźne choroby są różne sposoby.
Ja wśród innych jeden znam,Którego przestrzegam sam.
Wszyscy ze mną róbcie to, co ja.
Gimnastyka! Gimnastyka!
Raz, dwa, trzy i cztery
Skłon i przysiad,
Skok i siad.
Dziś w przedszkolu gimnastyka,
Każdy biegnie rad.

Dziewczynka:
Poruszamy wszystkie mięśnie,
Przeciągniemy stawy,
Żeby potem iść z ochotą do innej zabawy.
Raz, dwa, trzy
Ćwiczę ja. Ćwicz i ty.
Kto nie widział, niech patrzy.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Skłon i przysiad,
Skręt i skłon.Teraz tak maszerujemy,
Żeby dudnił równy krok.
Raz, dwa, trzy, cztery!

Piosenka „Wojna z zarazkami”

Żeby walczyć z zarazkami, niepotrzebny jest dynamit.
Są specjalne takie środki, ale robią to dorośli.
Jestem mądry i wiem o tym, że te środki to kłopoty.
To wojna z zarazkami, chemicznymi płynami.To wojna z zarazkami, ale robią to mamy.
To wojna z zarazkami, chemicznymi płynami.To wojna z zarazkami, nie róbmy tego sami.Kot I:
Ciekawy jestem, skąd oni to wszystko wiedzą? O tych skokach, o gimnastyce, o jarzynach, o owocach?

Zając I:
Skąd? Tego nauczyliśmy się od Dimana, przyjaciela dzieci, który uczy nas przestrzegania zasad higieny!

Zając II:
Diman uczy, że owoce i jarzyny to zdrowie i witaminy!

Wiewiórka I:
Diman uczy, że kto lubi gimnastykę i ruch to zuch!

Dziecko I:
Diman uczy, że wszystkim wesoło, gdy czysto wokoło!

Dziecko II:
Diman uczy, że mydło, szczotka, gąbka, woda to radość i uroda!

Dziecko III:
Diman uczy, że kubek, pasta, szczotka, woda to dla zębów zdrowie i uroda!

Tekst opracowany na podstawie utworu Burakowskiej „Wojna z mikrobami”.

Korzyści wynikające z podjętych działań

Korzyści dla dzieci:

Korzyści dla nauczyciela:

Źródło: http://eduseek.interklasa.pl/artykuly/artykul/ida/3778/

Konkurs przeznaczony jest dla uczniów klas II i III

ma na celu:

Wszechświat i nasza planeta

1. Ułóżcie planety w odpowiedniej kolejności w Układzie Słonecznym.
1. SŁOŃCE
JOWISZ
ZIEMIA
URAN
SATURN
PLUTON
NEPTUN
WENUS
MARS
MERKURY

2. Przeczytajcie krótki opis jednej z planet Układu Słonecznego. Jaka to planeta?
[SATURN]

Jest wielką kulą gazów. Obraca się tak szybko wokół własnej osi, że silnie wybrzusza się na równiku i spłaszcza na biegunach. Wokół niego krążą dziesiątki tysięcy wąziutkich pierścieni złożonych z lodowych odłamków. Na równiku planety wieją silne wiatry. Planetą tą jest ………………………..

Życie na Ziemi

1. Podpiszcie oznaczone części drzewa.

2. Wymieńcie co najmniej 5 nazw zwierząt, których młode wykluwają się z jaj oraz co najmniej 5 nazw zwierząt, których młode są żyworodne.

Ciało człowieka

1. Człowiek sprawnie funkcjonuje w świecie dzięki zmysłom – wzroku, słuchu, węchu, smaku i dotyku. Dopasujcie konkretne przymiotniki do symboli oznaczających wybrane narządy zmysłów.

2. Przeczytajcie uważnie opis i powiedzcie, który z narządów wewnętrznych człowieka dotyczy. [MÓZG]

Jest on dużym organem odpowiedzialnym za świadome czynności człowieka i jego inteligencję. Dzieli się na dwie półkule i składa z istoty szarej i istoty białej. Jest to ………………..

Historia

1. Ułóżcie puzzle tak, aby otrzymać ilustrację. Zastanówcie się, co ona przedstawia i gdzie można obejrzeć ów zabytek. [SFINKS - EGIPT]

2. Opiszcie krótko wydarzenie historyczne, które miało miejsce w latach 1939-1945.

Państwa świata

1. Dopasujcie kontury państw do ich nazw oraz właściwie dobierzcie nazwy stolic owych państw.

2. Posłuchajcie fragmentu utworu oraz podajcie jego tytuł i znaczenie. [ODA DO RADOŚCI - HYMN UNII EUROPEJSKIEJ]
Utwór ten nosi tytuł …………………………………………… i jest hymnem ………………………………………….. .

Kultura i rozrywka

1. Wysłuchajcie uważnie fragmentów utworów muzycznych i dopasujcie je do rodzajów muzyki.
Muzyka ludowa – ……….
Muzyka poważna – ……..
Muzyka rozrywkowa – ……
Muzyka relaksacyjna – ……
Muzyka dziecięca – ………
Muzyka disco polo – ……..

2. Przeczytajcie krótkie opisy różnych sportów, a następnie dopasujcie do nich właściwe nazwy.
Jest to najpopularniejszy w Polsce sport zespołowy. Dwa zespoły rywalizują ze sobą, aby zdobyć gola. W każdej drużynie występuje jedenastu graczy – bramkarz i dziesięciu zawodników pola.
……………………………
Dwa rywalizujące zespoły dążą do zdobycia jak największej liczby punktów, rzucając do kosza rywali piłkę i jednocześnie przeszkadzając im w oddawaniu celnych rzutów. Graczom nie wolno piłki przenosić ani kopać.
………………………………
Jest to dyscyplina indywidualna, uprawiana pod gołym niebem na dużym trawiastym polu. Celem gry jest trafienie piłką do kolejnych dołków, przy użyciu specjalnych kijów.
………………………………..
W ……………………. gra się rakietą i piłką na korcie krytym lub pod gołym niebem. W grze uczestniczą dwaj przeciwnicy lub dwie pary przeciwko sobie. Punkty zdobywa się tak posyłając piłkę na połowę przeciwnika, aby ten nie zdołał jej skutecznie odbić.

3. Ułóżcie puzzle i napiszcie, jak nazywa się ta budowla i gdzie stoi. [WIEŻA EIFFELA - PARYŻ]

Nauka i wynalazki

1. Dokończcie zdania dotyczące największych odkryć naukowych.
· Jest to siła przyciągająca obiekty i sprawiająca, że spadają one na powierzchnię ziemi – ……………………..
· Jest to poczta wykorzystująca Internet do przekazywania wiadomości między użytkownikami sieci – ……………………..
· Wiejski lekarz Edward Jenner zadrapał ramię ośmioletniego chłopca szpikulcem zakażonym ospą krowią, a następnie – kilka tygodni później – zaraził ospą ludzką, która okazała się dla niego niegroźna. Nazwał swoje postępowanie ……………………….. .

2. Jak nazywał się odkrywca Ameryki i jak nazwał rdzennych mieszkańców tego kontynentu? [KRZYSZTOF KOLUMB - INDIANIE]
Amerykę odkrył ………………………………………………, a rdzennych mieszkańców kontynentu nazwał ……………………………….. .

Źródło: http://www.interklasa.pl/portal/index/strony?mainSP=subjectpages&mainSRV=nzintegr&methid=564933363&page=article&article_id=321486

Materiały: 5 plakatów z nazwami kontynentów, krzesła dla wszystkich biorących udział w zabawie, jabłka/ciasteczka czy coś w tym rodzaju – dla wszystkich.

Prowadzący przygotowuje wcześniej podział grupy na kontynenty wg danych (Rocznik Statystyczny) przyjmując liczebność grupy za 100% ludności żyją cej na świecie.

Na ścianach sali rozmieszczone są nazwy kontynentów. Uczestnicy ustawiają swoje krzesła na środku sali, a następnie decydują, który kontynent zasiedlają. Prowadzący sprawdza, czy ludność jest rozmieszczona zgodnie z Rocznikiem – jeżeli nie, następuje „przesiedlenie ludności”.Prowadzący proponuje, by mieszkańcy wzięli tyle krzeseł, ile uważają, że wypracowują dochodu i sprawdza, czy krzesła są rozdzielone zgodnie z podziałem dochodu światowego. Uczestnicy próbują zmieścić się na krzesłach, którymi dysponują, a prowadzący wnosi jabłka/ciastka itp, które dzielone są tak, jak krzesła.

Następuje moment dyskusji – co uważają o takim podziale świata? jak się czuli? co zrobić, żeby wszyscy dostali po jednym jabłku? ITP:D

Źródło: materiały metodyczne Polskiego Stowarzyszenia Pedagogów i Animatorów KLANZA

Czas trwania: od 5 do 15 minut

Miejsce: w pomieszczeniu (świetlica, klasa) lub na świeżym powietrzu (łąka)

Wielkość grupy: 10 do 20 osób

Wiek uczestników: od 6 lat
Rodzaj zabawy: zawody, zabawa zręcznościowa w drużynach, ucząca współpracy

Opis zabawy: W otwartym naczyniu (plastikowa miska, kosz lub wykopany w ziemi dołek) znajduje się około pięćdziesięciu kamieni o różnym kształcie i wielkości. Każdy zawodnik uzbrojony jest w łyżkę. Uczestnicy dzielą się na dwie grupy, które siedzą w rzędzie naprzeciwko siebie na krzesłach lub na ziemi. Na jednym końcu szeregu postawione jest naczynie z kamieniami (wspólne dla obu drużyn). Na sygnał startu pierwsze osoby w szeregu podnoszą przy pomocy łyżki kamień i podają go następnej osobie, kładąc na jej łyżce. W ten sposób kamień wędruje od jednego zawodnika do drugiego, aż ostatni położy go na ziemi. W międzyczasie jednak transportowany jest już drugi i trzeci, i kolejny kamień. Na koniec liczymy, ile kamieni przetransportowała każda z drużyn.

Inna możliwość:Można również ustawić po jednym naczyniu dla każdej drużyny z jednakową ilością kamieni w środku. W takim przypadku chodzi o to, która z nich pierwsza zakończy przenoszenie ich na drugi koniec szeregu. Korzystniej jest posłużyć się tutaj szklanymi kulkami zamiast kamieni, aby szansę naprawdę były równe.
Materiały pomocnicze:Potrzebujemy po jednej łyżce dla każdego uczestnika oraz naczynia z 50 kamieniami.

Wskazówki pedagogiczne:Każdy uczestnik jest przez cały czas trwania zabawy zajęty. Dla rezultatu grupowego istotna jest zręczność poszczególnych osób. Zabawa ta wymaga od dzieci wewnętrznego spokoju, zrównoważenia, koncentracji i zręcznego, szybkiego działania.

Źródło: materiały szkoleniowe Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli EDUKATOR

Miejsce: w dużych pomieszczeniach, możliwa do przeprowadzenia również na świeżym powietrzu.

Czas trwania: około 15 minut

Przeznaczona dla: dzieci od 8 lat; grup od 10 do 30 osób

Opis zabawy: Wersja podstawowa tej zabawy oraz wszelkie jej warianty wymagają od uczestników zgadywania określonego pojęcia na podstawie sceniczno-pantomimicznych prezentacji. Uczestnicy dzielą się na dwie drużyny. Każda z nich zapisuje na karteczkach dowolne pojęcia. Podgrupy siadają naprzeciwko siebie. Na zmianę dwóch uczestników z każdej z nich losuje jedną karteczkę przeciwników, pokazując im zapisane tam pojęcie. Własna grupa musi zgadnąć, o co chodzi w tej krótkiej scence.

Inne możliwości: Można tutaj wykorzystywać także przysłowia, tytuły filmów itd. Interesujące mogą być również słowa o podwójnym znaczeniu. Słowo “zamek” może zostać zrozumiane jako budowla, zamek w drzwiach i zamek błyskawiczny.

Materiały pomocnicze: Pisaki i kartki papieru.

Wskazówki pedagogiczne:W trakcie tej zabawy rozwijane są rozmaite umiejętności językowe, twórcze i kombinacyjne: aktywne i pasywne słownictwo, pantomimiczne przedstawianie określonych pojęć, uzgodnienia pomiędzy uczestnikami, zdolność rozpoznawania pojęcia na podstawie pantomimicznych scenek. Wielostronność wymagań tej zabawy stanowi o jej atrakcyjności. Warunkiem jej przeprowadzenia jest spokojna, skoncentrowana i sprzyjająca pracy atmosfera w grupie. Prowadzący powinien w pełni włączyć się do zabawy, to znaczy zarówno pokazywać dane pojęcia, jak i zgadywać. W przypadku młodszych uczestników prowadzący może wcześniej ustalić pojęcia, które trzeba będzie pokazywać i musi zwracać uwagę na to, aby nie stanowiły one zbyt wysokich wymagań wobec możliwości członków grupy. Przed rozpoczęciem zabawy powinien podać kilka przykładów i wyjaśnić, w jaki sposób można je przedstawić.

Źródło: materiały szkoleniowe Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli EDUKATOR